De verschillende groepen stonden wantrouwig tegenover elkaar en waren allemaal op zoek naar erkenning van hun leed. Oprichter Gábor Sztehlo geloofde dat zelfbestuur hen zou helpen hun trauma’s te verwerken. Nadat de volwassenen er met hun oorlog duidelijk een potje van hadden gemaakt, wilde hij laten zien dat het ook anders kon. Dat tieners uit alle krochten van de samenleving in vrede konden samenleven. Hij vond dat ze op moesten groeien tot onafhankelijke en zelfkritische burgers. Daarom droeg Sztehlo de organisatie van het tehuis over aan de jongeren. Dankzij de verantwoordelijkheid, die bij het democratisch spel kwam kijken, verbroederden de jongeren.

De voorstelling CITY OF JOY zal, net als
Gaudiopolis, een sociaal experiment worden en een oefening in democratische besluitvorming en zelfbestuur.

Een groep van zo’n 8 talentvolle jongeren met zeer uiteenlopende achtergronden, zullen op basis van een aantal uitgangspunten een tijdelijke gemeenschap bouwen.

Het maakproces van de voorstelling biedt een vrije ruimte waarbinnen geïmproviseerd en geëxperimenteerd kan worden. De jongeren gaan op zoek, ieder vanuit hun eigen achtergrond, naar hun talenten en expressie-mogelijkheden en bundelen deze tot een gezamenlijk resultaat. Het proces en besluitvorming zal gaan volgens een zelfopgestelde en democratische structuur. De voorstelling laat het gefictionaliseerd verslag van het werkproces zien, geïnspireerd op Gaudiopolis.

CITY OF JOY wil een hoopvol geluid geven in een wereld, die steeds meer verhardt en waar oorlogsdreiging aan de deur klopt. Naast de kracht van jongeren willen we ook de kracht van culturele diversiteit tonen.